Με το μικρό πλοίο στο οποίο επιβαίνω περνάμε από τα παράλια της Αλάσκας στον Αρκτικό Κύκλο, όπου και το όνομα μόνο θυμίζει «κρύο,… πάγο,… παγόβουνα». Το πλοίο, όταν πλησιάσαμε στα παγόβουνα, έσβησε τις μηχανές. Κίνηση τώρα σαν φάντασμα στα ήσυχα νερά. Η μόνη διακοπή της ήρεμης ατμόσφαιρας είναι ένα υπόκωφο, «βάρβαρο» μπάμ που ακούγεται όταν τα κομμάτια από τα παγόβουνα που λιώνουν, φθάνουν πλέοντας και χτυπούν το σκάφος για να μας θυμίσουν κάτι που συμβαίνει καθημερινά.
Εκείνος όμως ο υποχθόνιος ήχος καταστροφής που δεν μπορώ να ξεχάσω είναι η στιγμή που «σπάει» το τεράστιο παγόβουνο μπροστά μας – διατηρούμε κάποιαν απόσταση. Σπάει εννοώ ένα πολύ μεγάλο κομμάτι από πάνω του. Ο φοβερός θόρυβος που αντηχεί γύρω μας είναι από το κύλισμα των θραυσμάτων στην κάθετη σχεδόν πλαγιά του παγόβουνου, καθώς κατακρημνίζονται στα παγωμένα ύδατα. Πλέοντας στο νερό διαλύονται σε μικρότερα κομμάτια που, με την ώθηση που πήραν, κατά την κατολίσθηση, παίρνουν το μακρινό δρόμο της εξαφάνισης μετατρεπόμενα στο απέραντο στοιχείο που σκεπάζει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας: Η2Ο (ο χημικός τύπος – Υδρογόνο 2 (Η2), Οξυγόνο (Ο), τουτέστιν = νεράκι.
Και το πλοίο μας κυλά αθόρυβα, χάνοντας ταχύτητα σιγά σιγά, ενώ το παγόβουνο μπροστά μας φαίνεται όλο και πιο μεγάλο, λαμπρό, καμαρωτό ένα θαύμα της φύσης κι αυτό, μια ιδιαίτερη οντότητα.
Τις αξέχαστες εκείνες στιγμές τις απολαμβάνουμε έξω από τον κλειστό, εσωτερικό χώρο του σκάφους. Έχομε βγει μπροστά, πίσω από τα κάγκελα του καταστρώματος, και δε λέμε κουβέντα! Τι να πούμε… Λέξη δεν ακούγεται, Κανένας δε μιλάει.
Είναι καλοκαίρι. Όλοι μας τυλιγμένοι καλά για το κρύο, με μαύρα γυαλιά για την ηλιακή ακτινοβολία, που όμως βγάζουμε κάθε τόσο, μόνο για μερικές στιγμές, ώστε να δούμε ολοζώντανη όλη αυτή τη γη που μας τριγυρίζει, μια διαφορετική Γη.
Ηρεμία, γαλήνη.
Τι ειρωνεία αντίθεσης, αλήθεια! Θυμήθηκα το άλλο άκρο της Γης. Την έρημο! Μια διαφορετική Γη.
Ηρεμία, γαλήνη κι εκεί…
Ξαφνικά, προσέχουμε πως το σκάφος σταματά. Απαγορεύεται να πλησιάσουμε άλλο στο παγόβουνο…
Οι πάγοι τώρα λιώνουν όλο και πιο απειλητικά. Ο πλανήτης μας θερμαίνεται!
Πρέπει να φροντίσουμε όλοι. Όλοι ανεξαιρέτως, μικροί, μεγάλοι, να επωμιστούμε τις ευθύνες και να κάνουμε κάτι. Μπορούμε –φτάνει να θέλουμε. «Φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι…»
