Μάλιστα, κυρία μου! Έτσι κάνω, ναι, το λέω και δεν ντρέπομαι…
Ουφ, είναι να αγανακτείς με τέτοιους ανθρώπους σαν την κυρία, Μπομπολίδου – εγώ πιστεύω πως θα έπρεπε να την λένε «κουτσομπολίδου».
Άκου, λέει και γελά αναιδώς, κατηγορώντας με, και μάλιστα ενώπιόν μου!
Με συγχωρείτε, αλλά εξηγούμαι, έτσι; Εξηγούμαι, παρακαλώ!
Στο σπίτι του Αντώνη, ξέρετε για τον Αντώνη, το μοναδικό μου φίλο, γιατί σήμερα δεν μπορεί να έχει κανείς περισσότερους από έναν φίλο.
Και τι νομίζετε πως της φάνηκε παράξενο περί εμού; Η «υποχονδρία» μου – κατ’ εκείνην βέβαια. Και σε τι αναφέρεται η κυρία Ερατώ (πάει χαμένο το καλλιτεχνικό όνομα) Μπομπολίδου;
Στο ότι όταν πηγαίνω εγώ, ο πεντακάθαρος, στην τουαλέτα για την ανάγκη μου, έχω πάντα μαζί μου, στην τσέπη μου, και λίγο απολυμαντικό υγρό το οποίο χρησιμοποιώ με ένα χαρτοπετσετάκι για να απολυμάνω την λεκάνη της τουαλέτας στην οποία, όπως λένε οι υγιεινολόγοι, πλήθος μικροβίων βρίθει αναμένοντας την λεία του, τουτέστιν, την ευαίσθητον ανθρωπίνην επιδερμίδα!
Ίσως όμως η κυρία Μπομπολίδου να έχει και δίκιο, διότι κάθε άλλο παρά ευαίσθητη, λεπτή επιδερμίδα έχει… Αντ’ αυτής, μάλιστα, το εξωτερικό τής ακαλαίσθητης όλης κοπιάς τής κυρίας Ερατούς, καλύπτεται από κατσικίσιο, για να μην το πω αγελαδίσιο, πετσί, αδιαπέραστο ακόμη και από τους ισχυρότερους ιούς!
Ουφ, έσκασα πάλι…
Εξηγούμαι, παρακαλώ!... Ο Νευρικός
Και... Αν συμφωνείτε ή όχι, καρφί δε μου καίγεται!
Αν, βέβαια, έχετε κι εσείς κάτι που θέλετε να το πω, όπως τα λέω με το φίλο μου τον Αντώνη, να μου το γράψετε. Αν περάσει από την αυστηρή μου λογοκρισία, εξηγούμαι, έτσι;...
Εγώ κρίνω, εγώ αποφασίζω...
Περιμένω, και... Μην ξεχάσετε αν συείλετε κάτι που θα απευθύνεται στο άτομό μου, να σημειώσετε, παρακαλώ,
"Προς κ.κ. Εξηγούμαι".
Περιμένω και, μην με παρεξηγείτε,
εξηγούμαι, παρακαλώ!...
