Αχ αυτή η …μνήμη!
Το ξέχασα πάλι, το ξέχασα, μα τι θα γίνει! Κι ο άλλος σου λέει, μην ανησυχείς, δεν είναι μόνον η ηλικία που φταίει, και τα παιδιά και οι νέοι ξεχνούνε.
Αυτά τα ακούμε συχνά. Είναι σωστό πως εκτός από την ηλικία υπάρχουν και πολλοί άλλοι παράγοντες που εμπλέκονται στο θέμα της μνήμης. Όταν λέμε πως και οι νέοι ξεχνούνε, είναι σωστό. Βασική προϋπόθεση στο να μην θυμόμαστε κάτι είναι το ενδιαφέρον που δεν δείχνουμε. Και αυτό ισχύει σε όλες τις ηλικίες. Στα γεράματα βέβαια επιδρά κάπως και το πρόβλημα της ηλικίας, αλλά, γνωρίζουμε όλοι πως αν είναι κάτι σοβαρό δεν το ξεχνούμε. Για παράδειγμα: έχομε ραντεβού γιατρού. Πόσες φορές δεν θα έχετε ακούσει «Πότε;… Την Πέμπτη; Όχι, δεν μπορώ, έχω να πάω στο γιατρό».
Άλλοι παράγοντες που συμβάλλουν στην εξασθένηση της μνήμης μπορούν να εντοπιστούν, αν και δύσκολα, γιατί κανείς δεν το σκέφτεται μ’ αυτό τον τρόπο. Όλοι πιστεύουν πως είναι μια τελείως φυσική κατάσταση το να ξεχνούμε ύστερα από κάποια χρόνια. Σε όλους θα συμβεί, αλλά σε πολλούς αργεί πολύ. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους πάνω από ενενήντα ετών που θυμούνται πολλά – δεν μιλάμε για τα παλιά γιατί εκείνα ούτως ή άλλως δεν ξεχνιούνται. Πρόσφατα γεγονότα, ακόμα και αριθμούς τηλεφώνου.
Βασικό θέμα, λοιπόν, είναι το ενδιαφέρον, η προσοχή που δίνουμε σε κάτι. Αυτό είναι συνηθισμένο γεγονός στα σχολεία μεταξύ μαθητών. Βλέπουμε παιδιά που δεν δίνουν την απαιτούμενη προσοχή στο μάθημα, κατά τη διδασκαλία, και δεν μαθαίνουν. Μπορεί να υπάρχουν και άλλοι παράγοντες, αλλά το θέμα της προσοχής, ανεξάρτητα από άλλα τινά, επηρεάζει τη μνήμη πολύ.
Ένα άλλο βασικό σημείο που πρέπει να αναφέρουμε, σχετικά μη την τρίτη ηλικία, είναι η εξάσκηση του. Δουλεύουμε καθόλου με το μυαλό; Το εξασκούμε; Αν όχι, ας μην παραπονούμεθα για τη μνήμη μας. Ό,τι εγκαταλείπουμε μας εγκαταλείπει… Αν δεν εξασκούμε τα πόδια μας, θα μας εγκαταλείψουν. Αν το στήνουμε μπροστά στην τηλεόραση και ο εγκέφαλος βρίσκεται σε μια «παθητική», κάπως αδρανή, κατάσταση για πολλές ώρες, δεν μπορεί ξαφνικά να του ζητούμε να θυμηθεί το και το.
