Δυο στάλες μόνο
Δυο στάλες ήθελε
νερό
δυο στάλες μόνο
στη γλώσσα αχνός
πριν γίνει
κλείνει το στόμα και ρουφά
δυο στάλες
βρώμικο νερό
το άρωμα το ’χει αγκαλιαστεί
πήρε στο νου τη θέση
πλάι στις άλλες μυρωδιές
δική του το νερό
το έχει μάθει τώρα
βρώμα τν πρώτη μέρα
βρώμα τη δεύτερη
μα σύντομα τ’ αρέσει
όλα τα συνηθάει κανείς
όσο και να βρωμάνε
δυο στάλες μόνο
ναι, δυο στάλες
κι ας είν’ και κατρουλιό.
Γιωργής Ντάκας
Δημήτρης Έλληνας
(Jim the Greek)
Είναι κάτι, Εγώ!
Χάνεται ο κόσμος μου
μένουν τα δάκρυα
Τίποτε πια δεν είναι ομορφότερο
ο πόνος και μόνον ο πόνος
Κάτι μέσα μου ξυπνάει
είναι τα άγρια ένστικτά μου
Το νέκρωμα της τρυφερότητας
η απόλαυση της απόλαυσης
Η σκληρότητά τους , με κάνει σκληρό
η αγάπη τους , αγαπητό
Γίνομαι ένα μ'αυτούς
αλλιώς κινδυνεύω, να μην είμαι εγώ.
Σκοτάδι το όνειρο
Η αγάπη είναι μεγάλη
όμορφο μήνυμα
Μα πιο μεγάλο ακόμα
είναι το τίμημα.
Η σιγουριά της μοναξιάς
αδύναμη φαντάζει
Οι αναμνήσεις έρχονται
το μυαλό αδειάζει
Σκοτάδι το όνειρο
Δακρυσμένο αστέρι
Προφήτης έρχεται
τη θλίψη φέρει
Η αγάπη είναι μεγάλη
άπιαστο όνειρο
Όσο κι αν προσπαθώ
Δε φτάνω το όριο
Αναμένεται
Η ιστορία επαναλαμβάνεται
Σε χρόνο διαφορετικό
οι στιγμές παραμένουν ίδιες
Πνιγόμαστε σιγά-σιγά
Αναμένεται έκσταση υπερβολής
Η σιγουριά της συντροφιάς
παύει να είναι σιγουριά
Οι μάσκες πέφτουν ,
γυμνά κορμιά
Η αλήθεια είναι πικρή
το ψέμα γλυκό
Αναμένεται απόλαυση
Η πίστη μου σε σένα
παύει να είναι πίστη
Βλέμματα πάνω μου
μάτια που ψάχνουν
Εύκολη φυγή , για δύσκολη ζωή
Ονειρευόμενος
Ακολουθώντας τη σκέψη
φτιάχνω τον έρωτα μου
Ονειρευόμενος
δημιουργώ το τέλειο
Κατά φαντασίαν ερωτευμένος
Έρως
Η ομορφιά σου αγγελούδι μου
όταν πετάς στα όνειρά μου
Στιγμή υπέροχη , μοναδική
Κορμιά που σμίγουν
ανάσες που χαϊδεύονται
Χαμένοι στο χρόνο , παντοτινοί
Νιώθω τη σάρκα σου
γίνεται ένα με τη δική μου
Ένωση αρμονική , άπληστη
Κοιτώ τα μάτια σου
βλέφαρα που πέφτουν
Αγάπη δίχως έρως , άχρηστη
Θυμάσαι;
Όταν τα περιστέρια πέταξαν
μου μίλησαν τα ουράνια
τα σύννεφα δακρύσανε
δέκα σταγόνες σε μένα
και δέκα σε σένα
Θυμάσαι;
Τα δάκρυα ήτανε για τα πουλιά
που πέσανε στο χώμα
δυο περιστέρια σώθηκαν
το δίκαννο δεν πρόλαβε
Δέκα σταγόνες δάκρυα
Κυλήσανε στα μάγουλά μας
Θυμάσαι;
Μιμίκα, Ζαρκ.
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ "Έξαρση"
All rights reserved. Copyright © Ποιητική Συλλογή «Έξαρση»
Τα ποιήματα της συλλογής παρέχονται αποκλειστικά για ατομική χρήση. Απαγορεύεται η ανατύπωση και διάθεση με οποιοδήποτε τρόπο.
Επιστροφή
Έσβησαν τα ξεκομμένα σύννεφα
πετώντας πέταλα αναμονής
δροσίζοντας τις γλάστρες
της ελπίδας
σαν άστραψε το όνειρο
στα σκοτεινά ουράνια
αστροπελέκι
σύγκορμο με τύλιξε
μου μίλησε
για σένα...
Άνοιξαν για μια στιγμή
τα σύννεφα της λήθης
σ’ έφεραν πίσω
κλάμα και καημός
έσβησαν τη λησμονιά
άναψαν την ελπίδα.
Ο μίσχος
στο μοναδικό
π’ απόμεινε λουλούδι
δοκίμαζε να σκάσει
νέες ευωδιές
γεύσεις άγνωστες
λες κι από κόσμους
άγνωστοςς
στο υπερπέραν
γέμισε ξανά ο άδειος αγέρας
έπαψαν να με κυνηγούν
τα διψασμένα σκοτάδια
έριξες θύμησες ηχηρές
γεμάτες πάλι
ελπίδες.
Ήσουν και ξανά
εσύ
Εσύ
τώρα για πάντα
Εσύ.
Μίλτος Λυγίσκος
Άμμος καυτή
Ήταν η μέρα νύχτα σαν την ψυχή
που παλεύει
χαμένη ανάσα στην καυτήν άμμο.
Ήταν ο χέρι που έπεφτε μονάχο
κι έσχιζαν τα νύχια
κι ίδρωτας αλμύρα στο κορμί
το δικό της το κορμί
τ’ ολόλευκο χιόνι στους σαράντα βαθμούς.
Ποιος νιάζεται την ώρα της έξαρσης
την ώρα της αλήθειας
τις στιγμές που φεύγουν φύλλα
στον άνεμο
την ώρα που όλα γκρεμίζονται
από τα ύψη του αιθέρα
στην αμμουδιά.
Ήταν το καυτό μεσημέρι
ισημερινός
που αφήνει τα κορμιά
γιατί δεν ήταν μόνη
ήταν και το διπλανό
κολλούσε μέλι
ίδρωτα και χνώτα ανάκατα
το ‘να κορμί στο άλλο.
Πέντε λεπτά...
Δε χρειάστηκαν άλλα κουφέτα
ανεμώνες και τουλίπες
- θύμησες του πράσινου
της χλόης της Ολλανδίας.
Έμπλεξαν άγνωστοι
πέντε μονάχα λεπτά
πέταξαν οι γλάροι
φουσκωμένοι χαρά
αντίκρυ στη ζωγραφιά
αληθινά όμως τα κορμιά.
Ο Έλληνας κοίταξε ψηλά
η Ολλανδία ολόκληρη κοιμόταν
μακριά απ’ το Ρότερνταμ
στον Ισημερινό.
Μίλτος Λυγίσκος
