Page 15

Σκέψεις ενός νεολιθικού

_{Αρρώστιες, αρρώστιες και άλλες αρρώστιες. Αυτή είναι η ζωή των απογόνων μας. Δεν υπάρχει περίπτωση να συζητήσουν χωρίς να μιλήσουν και για αρρώστιες. Πού τις βρήκαν, πού τις βρίσκουν; Μα τόσο πολλές; Εμείς μία, το πολύ δύο να είχαμε και... φεύγαμε! Αλλά αυτοί δεν ξέρουν ούτε πόσες αρρώστιες υπάρχουν!}

_{Δεν ξέρετε όμως και το χειρότερο: Όλη τους η ζωή ένας αγώνας στο να βρίσκουν φάρμακο για κάθε αρρώστια. Το φάρμακο είναι, λένε, κάτι που θα τους γιατρέψει από μιαν αρρώστια. Και ξέρετε, δεν μπορούν να φτιάξουν ένα φάρμακο για όλες τις αρρώστιες.}

_{Αν κατάλαβα καλά, υπάρχουν «ειδικοί» που δεν κάνουν άλλη δουλειά από το να ψάχνουν να βρουν φάρμακα – τόσο πολλές είναι οι αρρώστιες.}

_{Αυτό το «ειδικοί» που είπα είναι κάτι που τους αρέσει πολύ, όπως φαίνεται, γιατί υπάρχουν τέτοιοι (ειδικοί) για ό,τι να φανταστεί κανείς!}

_{Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στις αρρώστιες. Τους ενοχλεί κάτι: αρρώστια είναι. Κι αν δεν υπάρχει θα την δημιουργήσουν: καινούργια αρρώστια. Και παίρνουν και έπαθλο εκείνοι (οι ειδικοί) όταν ανακαλύψουν καινούργια αρρώστια. Και ξέρετε τι γίνεται τότες; Πέφτουν με τα μούτρα όλοι (οι ειδικοί πάντα) να βρούνε κάτι που να θεραπεύει την καινούργια αρρώστια. Τελειώνουν μ’ αυτήν, θα βρουν άλλη, και άλλη...}

_{Όλα αυτά λοιπόν τα κάνουν για να μην πεθαίνουν από τις αρρώστιες, αλλά να ζούνε όλο και περισσότερο – με αρρώστιες όμως. Και τους ακούς να μετράνε ποιος παίρνει περισσότερα φάρμακα, ποιος πάσχει απ’ αυτήν ή από εκείνην την αρρώστια. Αυτή είναι η ζωή τους: να ξυπνάνε και να κοιμούνται με αρρώστιες.}

_{Ο Νεολιθικός}

Προηγούμνο

Σκέψεις ενός νεολιθικού

_{Προσπάθησαν, βρε παιδιά, πολλοί να μου το εξηγήσουνε αλλά δεν μπορώ ακόμα να το καταλάβω. Βλέπετε, εμείς δεν το είχαμε αυτό το πράμα. Πώς θα καταλάβω κάτι αν δεν το έχω δει ποτέ μου!}

_{Μου λένε ακόμα και άλλα που σχετίζονται, έτσι λένε, μ’ αυτό, αλλά μου φαίνεται πως τα μπερδεύουνε όλα ακόμα πιο πολύ.}

_{Άρχισαν να μιλάνε για «χαρτί»! Τι να ‘ναι όμως αυτό; Δεν μπορώ να το φανταστώ.}

_{Πάνε να μου το εξηγήσουνε αλλιώς και τα κάνουν χειρότερα. Δηλαδή, να σας πω τι κάνουνε. Χαρτί και χαρτί και χαρτί... Δεν καταλαβαίνω. Τότε μου λένε κάτι άλλο: αυτό που γράφουνε πάνω... Εδώ τώρα μπερδεύομαι πιο πολύ. Τι θα πει «γράφουνε»;}

_{Και οι χαζοί, γιατί μόνο έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω τους απογόνους μας, οι χαζοί μου προσθέτουνε κι άλλα που δε γνωρίζω. Μέχρι τώρα είχαμε το χαρτί και το γράφουνε. Επειδή δεν τα καταλαβαίνω, μου βάζουν και ένα άλλο: Στο «χαρτί» «γράφουνε» με «μολύβι» ...}

_{Εμείς ούτε χαρτί είχαμε, ούτε το γράφουνε ξέραμε αλλά ούτε και το μολύβι είχαμε!}

_{Και συνεχίζουνε, για να μου δώσουνε να καταλάβω:- Εσείς μιλούσατε, δε μιλούσατε;}

_{Και βέβαια μιλούσαμε. Λαλιά είχαμε, μιλούσαμε, διαφορετικά βέβαια. Αυτό το κατανοώ.}

_{Και προχωρούμε:- Αφού μιλούσατε, δεν τα γράφατε αυτά που λέγατε;... !!!}

_{Γιατί να τα «γράψουμε»;... Πάλι σ’ αυτό το γυρνάνε.}

_{Να τα γράφατε για να τα διαβάσουνε κι άλλοι.}

_{-Τι είναι πάλι τούτο;}

_-Ποιο;

_{Αυτό το να ... διαβάσουνε...}

_{Ε, εδώ σταματάω. Πάρα πέρα δεν πάω.}

_{Ο Νεολιθικός}