Σκέψεις ενός νεολιθικού
Γραφείο Κηδειών
Βρε παιδιά, αυτοί οι απόγονοί μας πρέπει να τα ’χουν χάσει τελείως. Όταν κάποιος πεθάνει δεν τον παίρνει η παρέα να τον θάψει, όπως μου έκαναν εμένα, καλή ώρα (όπως συνηθίζουν να λένε στην Ελλάδα, μια από τις πολλές χώρες της Γης είναι αυτή).
Αυτοί κάνουν μεγάλες διαδικασίες για την «κηδεία», έτσι ονόμασαν την όλη τελετή για το θάψιμο. Πρέπει, λένε, πρώτα να ’ρθει κάποιος να «πιστοποιήσει το θάνατο»...! Το αντιληφθήκατε; Ο άνθρωπος δεν αναπνέει άλλο, του μιλάς και δε σου δίνει σημασία, τον κοπανάς και καρφί δε ντου καίγεται (όπως λένε στην Ελλάδα). Δηλαδή, ο άνθρωπος «τετέλεσται», έφθασε η ώρα του, πάει και δε γυρίζει πια. Και όμως δεν αρκούν αυτά. Αν δεν πει κάποιος ότι «ναι, πέθανε» δεν έχει πεθάνει ο πεθαμένος. Πρέπει να πιστοποιηθεί ο θάνατός του «επισήμως» ... –ψοφάν’ για κάτι τέτοια, όλα «επισήμως» πρέπει να γίνονται, λες και πεθαίνει κανείς και «ανεπισήμως»!
Αυτός ο «ειδικός», άλλο καλό κ ιαυτό που τους αρέσει, είναι λένε γιατρός, κι αν δεν το πει αυτός ότι κάποιος πέθανε δεν το πιστεύει κανείς.
Ύστερα πρέπει να πάνε σε ένα ειδικό γραφείο (είπαμε οι ειδικότητες τους αρέσουν πολύ) για να κανονίσουν να τον θάψουν. Και ξέρετε κάτι; Πρέπει να πληρώσουν για να θάψουν κάποιον. Και όχι μόνο να πληρώσουν σ’ αυτό το «γραφείο κηδειών» (τώρα, μάλιστα, του ανέβασαν τον τίτλο σε «γραφείο τελετών»!), θα πληρώσουν και για το λάκκο που θα κατοικήσει από τούδε και στο εξής ο πεθαμένος. Σε πολλά μέρη μάλιστα, νοικιάζουν το λάκκο – όπως κάνουν σε ένα ξενοδοχείο. Ναι, αλλά αυτό δεν το λένε «ξενοδοχείο», το λένε «νεκροταφείο». Εγώ όμως πιστεύω ότι κάνουν λάθος. Αφού το ένα είναι ξενοδοχείο θα πρέπει και το άλλο να είναι ...νεκροδοχείο.
Ο Νεολιθικός
==================
Πρόοδος! Μεγάλη πρόοδο έκαναν αυτοί οι απόγονοί μας. Έμαθα και κάτι άλλο προχθές. Ένα όργανο, εργαλείο, δεν ξέρω πού θα το κατατάξω, πάντως είναι κάτι πολύ παράξενο. Μπορούν και μιλάνε μεταξύ τους στις μεγαλύτερες αποστάσεις, όπου κι αν βρίσκονται.
Τηλέφωνο!
Ναι, έτσι το λένε το εργαλείο, τηλέφωνο.
Κάθεται η κυρά-Μαρίκα, που λέτε, στο σπιτάκι της και μιλάει με την Καλλιοπίτσα, την κόρη της, που βρίσκεται στην άλλη άκρη του πλανήτη!
Το κατανοήσατε; Της μιλάει σε τέτοια απόσταση σαν να καθόταν δίπλα της!
Και βέβαια, όπως κάνουν σε όλα τους οι απόγονοί μας, κάνουν κατάχρηση και του ...τηλέφωνου. Μιλάνε για πράματα που δεν είναι τόσο επείγοντα. Κάνουν κουτσομπολιό από το τηλέφωνο... Κάθονται και τρώνε την ώρα τους, όχι φαγητό, αλλά να μιλάνε για φαγητό, για συνταγές. Ξέρετε τι τρώνε;... Και τι δεν τρώνε! Όχι επειδή πεινάνε, αλλά τρώνε για να φάνε. Να δείτε εκείνη την Καλλιοπίτσα, την κόρη της κυρά-Μαρίκας, έχει γίνει πιθάρι σωστό από το πολύ φαγητό. Και δεν την φτάνει αυτό, ζητάει από τη μάνα της κι άλλες συνταγές, ώστε να τρώει πιο πολύ.
Αυτή είναι η μεγάλη πρόοδος!
Πώς τα καταφέρατε έτσι!...
Ο Νεολιθικός
==================================
Σκέψεις ενός νεολιθικού
Αρρώστιες, αρρώστιες και άλλες αρρώστιες. Αυτή είναι η ζωή των απογόνων μας. Δεν υπάρχει περίπτωση να συζητήσουν χωρίς να μιλήσουν και για αρρώστιες. Πού τις βρήκαν, πού τις βρίσκουν; Μα τόσο πολλές; Εμείς μία, το πολύ δύο να είχαμε και... φεύγαμε! Αλλά αυτοί δεν ξέρουν ούτε πόσες αρρώστιες υπάρχουν!
Δεν ξέρετε όμως και το χειρότερο: Όλη τους η ζωή ένας αγώνας στο να βρίσκουν φάρμακο για κάθε αρρώστια. Το φάρμακο είναι, λένε, κάτι που θα τους γιατρέψει από μιαν αρρώστια. Και ξέρετε, δεν μπορούν να φτιάξουν ένα φάρμακο για όλες τις αρρώστιες.
Αν κατάλαβα καλά, υπάρχουν «ειδικοί» που δεν κάνουν άλλη δουλειά από το να ψάχνουν να βρουν φάρμακα – τόσο πολλές είναι οι αρρώστιες.
Αυτό το «ειδικοί» που είπα είναι κάτι που τους αρέσει πολύ, όπως φαίνεται, γιατί υπάρχουν τέτοιοι (ειδικοί) για ό,τι να φανταστεί κανείς!
Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στις αρρώστιες. Τους ενοχλεί κάτι: αρρώστια είναι. Κι αν δεν υπάρχει θα την δημιουργήσουν: καινούργια αρρώστια. Και παίρνουν και έπαθλο εκείνοι (οι ειδικοί) όταν ανακαλύψουν καινούργια αρρώστια. Και ξέρετε τι γίνεται τότες; Πέφτουν με τα μούτρα όλοι (οι ειδικοί πάντα) να βρούνε κάτι που να θεραπεύει την καινούργια αρρώστια. Τελειώνουν μ’ αυτήν, θα βρουν άλλη, και άλλη...
Όλα αυτά λοιπόν τα κάνουν για να μην πεθαίνουν από τις αρρώστιες, αλλά να ζούνε όλο και περισσότερο – με αρρώστιες όμως. Και τους ακούς να μετράνε ποιος παίρνει περισσότερα φάρμακα, ποιος πάσχει απ’ αυτήν ή από εκείνην την αρρώστια. Αυτή είναι η ζωή τους: να ξυπνάνε και να κοιμούνται με αρρώστιες.
Ο Νεολιθικός
Σκέψεις ενός νεολιθικού
Προσπάθησαν, βρε παιδιά, πολλοί να μου το εξηγήσουνε αλλά δεν μπορώ ακόμα να το καταλάβω. Βλέπετε, εμείς δεν το είχαμε αυτό το πράμα. Πώς θα καταλάβω κάτι αν δεν το έχω δει ποτέ μου!
Μου λένε ακόμα και άλλα που σχετίζονται, έτσι λένε, μ’ αυτό, αλλά μου φαίνεται πως τα μπερδεύουνε όλα ακόμα πιο πολύ.
Άρχισαν να μιλάνε για «χαρτί»! Τι να ‘ναι όμως αυτό; Δεν μπορώ να το φανταστώ.
Πάνε να μου το εξηγήσουνε αλλιώς και τα κάνουν χειρότερα. Δηλαδή, να σας πω τι κάνουνε. Χαρτί και χαρτί και χαρτί... Δεν καταλαβαίνω. Τότε μου λένε κάτι άλλο: αυτό που γράφουνε πάνω... Εδώ τώρα μπερδεύομαι πιο πολύ. Τι θα πει «γράφουνε»;
Και οι χαζοί, γιατί μόνο έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω τους απογόνους μας, οι χαζοί μου προσθέτουνε κι άλλα που δε γνωρίζω. Μέχρι τώρα είχαμε το χαρτί και το γράφουνε. Επειδή δεν τα καταλαβαίνω, μου βάζουν και ένα άλλο: Στο «χαρτί» «γράφουνε» με «μολύβι» ...
Εμείς ούτε χαρτί είχαμε, ούτε το γράφουνε ξέραμε αλλά ούτε και το μολύβι είχαμε!
Και συνεχίζουνε, για να μου δώσουνε να καταλάβω:- Εσείς μιλούσατε, δε μιλούσατε;
Και βέβαια μιλούσαμε. Λαλιά είχαμε, μιλούσαμε, διαφορετικά βέβαια. Αυτό το κατανοώ.
Και προχωρούμε:- Αφού μιλούσατε, δεν τα γράφατε αυτά που λέγατε;... !!!
Γιατί να τα «γράψουμε»;... Πάλι σ’ αυτό το γυρνάνε.
Να τα γράφατε για να τα διαβάσουνε κι άλλοι.
-Τι είναι πάλι τούτο;
-Ποιο;
Αυτό το να ... διαβάσουνε...
Ε, εδώ σταματάω. Πάρα πέρα δεν πάω.
Ο Νεολιθικός
