Διαβάστε σήμερα! Την ιστοριούλα μας -
"Το Δώρο"
Σήμερα είναι πρωτοχρονιά. Γιορτάζει η μανούλα μου. Αλλά, ξέρετε, είναι άρρωστη. Μ’ ακούτε; Σε σας μιλάω, μ’ ακούτε;… Φωνάζω λιγάκι γιατί ο περισσότερος κόσμος δεν ακούει. Είμαι σίγουρος όμως πως εσείς μ’ ακούτε.
Εγώ είμαι πέντε χρονών. Πρέπει να δώσω ένα δώρο στη μαμά μου σήμερα. Κανονικά, νομίζω πως της αξίζουν δύο δώρα: ένα για τη γιορτή της και ένα για την πρωτοχρονιά που δίνει τα δώρα ο κόσμος.
Ο πατέρας λείπει. Δε θυμάμαι από πότε. Στο σπίτι μένουμε οι τρεις μας – η μαμά, η αδερφούλα μου που κοντεύει τα τρία κι εγώ.
Κάνει κρύο, Η μαμά στο κρεβάτι βήχει. Πήρα την αδερφούλα μου, ντυθήκαμε καλά και βγήκαμε στους δρόμους πρωί πρωί για να βρούμε δώρα για τη μαμά. Εμείς δε θέλουμε δώρα, έχουμε τη μανούλα μας. Άλλα παιδάκια δεν έχουν τέτοιο δώρο.
Σταματήσαμε σε ένα σπίτι και παρακαλέσαμε ευγενικά, έτσι λέει η μαμά πως πρέπει να μιλάμε, σε όλους. Παρακαλέσαμε να μας αφήσουν να κόψουμε μερικά λουλούδια από τον κήπο τους για τη μανούλα. Μας έκοψαν τέσσερα μεγάλα τριαντάφυλλα και μας έδωσαν και γλυκά.
Στο άλλο σπίτι μας έδιωξαν. Στη γωνία, μας έδιωξαν κι από κεί. Στο άλλο, της κυρα-Καλλιόπης, μας έδωσαν πιο πολλά γλυκά. Επειδή τα θέλαμε για δώρο για τη μανούλα μας μάς έδωσαν και μια ολοκαίνουργια ποδιά της κουζίνας.
Έχει και καλούς ανθρώπους, σκέφτηκα – αν και η μαμά λέει πως όλος ο κόσμος είναι καλός.
Φτάνοντας στο σπίτι είδαμε στην πόρτα… Δεν το πιστεύω: είδαμε τον Αγιο-Βασίλη. Του είπαμε χρόνια πολλά για τη γιορτή του. Έβγαλε μια κάρτα από τη σακούλα του, έγραψε το όνομα της μαμάς, κι εξαφανίστηκε.
Όταν μπήκαμε μέσα, η μανούλα είχε σηκωθεί, χαμογελούσε, ήταν καλά…
Ντίνος Γκρους